به کودکان تمرین تنهایی بدهید

این باور وجود دارد که تنها بودن مهارتی اکتسابی است. ما می‌دانیم که جامعه پذیر بودن را از طریق فرهنگ می‌آموزیم. با اینکه معتقدیم انسان ها ذاتا خواستار تعاملات جمعی هستند، ذاتا اجتماعی اند و برای رشد و شکوفایی درست نیاز دارند که هم روابط نزدیکی یک به یک داشته باشند باز هیچکس انتظار ندارد که بچه ها از روی غریزه این چیز ها را بدانند و خودشان به شکل طبیعی به این نتایج برسند؛ اما نه تنها بچه ها را همین قدر مصرانه تشویق نمی‌کنیم تا به شیوه ای سالم توانایی تنها بودن را در خودشان تقویت کنند یا دریابند که تنها بودن چه منفعتی به حالشان دارد و از تنهایی لذت ببرند، بلکه از آن ور بام می‌افتیم و هرکاری می‌کنیم تا در مقابل چنین اقداماتی و تجربیاتی از آن ها محافظت کنیم.

این ممانعت بچه ها را ناتوان می‌سازد، یا دست‌کم آن ها را برای مقابله با رویداد هایی که به احتمال قریب به یقین در برهه ای از زندگی با آن ها مواجه می‌شوند آماده نمی‌کند.