اهمیت کشف استعداد و خودشناسی

آلن واترمن و همکارانش معتقدند رشد هویتی اغلب زمانی محقق میگردد که ما درگیر فعالیت هایی باشیم که استعداد های درونی‌مان را دست‌مایه قرار دهند. لازمه یک چنین رخدادی این است که: میان سطح قابلیت های ما با کار مورد نظر، مناسبت وجود داشته باشد. حس کنیم در حال حرکت به سوی آرمان ها و خواست های خود هستیم و استعداد های‌مان در حال محقق شدن هستند و در آخر معتقد باشیم امر پیش رو برایمان اهمیت دارد.
یافته ها نشان می‌دهد هرگاه افراد در فعالیت هایی این چنینی وارد شوند، احساس زنده بودن، مفید بودن، درگیر شدن و شکوفایی را تجربه خواهند کرد و لذا نزد خود، تحقق یافته و واقعی جلوه خواهند نمود. واترمن مجموعه این احساسات را «تحقق یا ابراز فردی» یا « تجربه یودی مونیا» نام می‌دهد.
اندکی تأمل و البته خودکاوی ما را به این نتیجه می‌رساند که خودپنداره و خودآگاهی به راستی فرایند هایی پیوسته، پویا و مادام‌العمر هستند. همه‌ی ما کم و بیش در تلاش برای دستیابی به تصویری روشن از خود هستیم، این یک جستار همیشگی و محدود به دوره‌ی مشخصی زندگی نمی‌شود.
درون نگری یا خویشتن نگری امری دشوار است و اغلب ما چون طاعون از آن گریزانیم. اما باید دانست که خودشناسی متاعی بسیار گران مایه است. دانش ما درباره خودمان بر رفتار، زندگی شغلی، هماتایانی که برمیگزینیم، سبک دوستیابی و سیاست هایی که در زندگی دنبال میکنیم سایه می افکند.
‎‌