چه تجربه هایی از جهنم بدتر است؟

یک وقت نشود که ببینم خطای اخلاقی مرتکب شده‌ام و پشیمانم. یک وقت نشود که بفهمم خطای محاسباتی مرتکب شده‌ام و فرصت‌هایی را از دست داده‌ام آن وقت حسرت زده میشوم و یک وقت هم نشود که ببینم چه آرمانی برای خودم تصویر کرده بودم در ۲۰ سالگی و حالا آن آرمان اینقدر از من دور شده که آن را نمیبینم. از بس دور شده هرچه چشم می‌اندازم و چشمم را تنگ میکنم اصلا دیگر آرمان را نمی‌بینم و غم مرا بگیرد. خطای اخلاقی بخواهیم و نخواهیم پشیمانی می‌آورد. خطای محاسباتی و فرصت‌ها را از کف دادن حسرت می‌آورد و فاصله افتادن بین آرمان‌هایی که برای خودم تصویر کرده بودم و آنچه دارم برای من اندوه می‌آورد. اندوهگین میشوم. باور کنید این بزرگترین جهنمی است که یک آدم ممکن است دچارش شود و من فکر میکنم تنها چیزی که می شود گفت تا آنجا که آدم در توانش هست البته آدم هم خطای محاسباتی را هر قدر دقت کند آخرش انجام می‌دهد، هم خطای اخلاقی را هر قدر دقت بکند و هم دور افتادنش از آرمان هرقدر حواسش جمع باشد آدم در آناتی، لحظاتی، در تصمیم گیریها، در بزنگاه‌هایی در یک موقعیت‌هایی از آرمانش دور می افتد. ولی خب لااقل این را به کمترین حد برساند.